DE
MAGN.
VULNERUM
CURATIONE.
753
quidem
licuerit
non
res
nominibus,
sed
nomina
rebus
accommodare.
(26)
Solissequi
flores
magnetismo
quo¬
dam,
feruntur
ad
solem:
non
sanè
pro¬
pter
ejus
calorem
quem
optent
(nubilo
namque
&
frigidiore
die,
solis
quoque
rhythmum
imitantur)
nec
etiam
propter
eius
lucem,
solis
sunt
pedissequi:
nam
no¬
cte
opacâ,
ab
occasu,
ubi
solem
relique¬
rant,
ad
ortum
tendunt;
Non
hoc
diabo¬
licum
censebis,
quia
aliud
subterfugium
paratum
est:
nempe
esse
harmoniam
su¬
perorum
cum
inferis,
&
facultatem
tra¬
ctricem
planè
coelestem,
nullatenus
sublu¬
naribus
communicandam.
Quasi
verò
microcosmus,
coelestis
sortis
indignis,
nullam
in
suo
sanguine
&
usnea
notaret
astrorum
revolutionem.
(27)
De
philtris
dicerem,
quae
mumialem
confermentationem
requirunt,
ut
ad
cer¬
tum
obiectum
trahatur
dilectio.
At
con¬
sultius
est
praeterire,
ubi
hoc
unum
sal¬
tem
prius
dixere.
Novi
herbam
passim
obviam,
quae
si
teratur,
&
foveatur
ma¬
nu,
donec
intepuerit,
mox
alterius
ma¬
num
detinueris,
quoad
&
illa
tepescat
a¬
more
tui,
ille
totus
continuò
ardet,
ad
aliquot
dies.
Detinui
pedum
cuiusdam
catuli,
hic
confestim
peregrinum
me
secu¬
tus
adeo,
quod
noctu
ante
cubiculum
eiu¬
laret,
quo
eidem
aperirem
renunciata
he¬
ram
suâ.
Ad
sunt
Bruxellae
mihi
hujus
facti
testes.
Calor
etenim
prius
herbam
cale¬
faciens,
calor
inquam
non
solitarius,
sed
effluvio
quodam
spirituum
naturalium
concitatus,
herbam
ad
se
determinat,
in¬
dividuatque
sibi:
&
assumto
hoc
fermen¬
to,
per
magnetismum
alterius
spiritum,
trahit
&
subigit
in
amorem.
(28)
Relinquo
curas
multarum
aegritudi¬
num,
quas
arcanum
sanguinis
humani
magneticè
perficit:
nisi
etenim
sanguis
imò
pus,
urina
&
perspirabile
effluvium,
continuò
aliquid
secum
de
spiritu
vitali
demerent,
hisque
inesset
participatio
quaedam
totius,
extra
concretum
natura¬
le:
sanè
non
adeò
brevis
dies
hominis
fo¬
ret.
Haec
nempe
intestinae
fuit
calamita¬
tis
causa.
(29)
Persicaria
sive
piper
aquaticum,
con¬
solida,
sophia,
serpentina,
brassatella,
atque
plures
aliae,
istud
habent
peculiare,
ut
si
frigidae,
demergantur
in
aquam
(flante
enim
Borea,
excisa
quercus
verminosa
e¬
rit,
nisi
confestim
subter
aquas
demerga¬
tur)
&
super
vulnus
aut
ulcus,
aliquan¬
tisper
intepescant,
mox
defodiantur
coeno¬
so
loco:
ubi
putrere
incipiunt,
etiam
at¬
trahere
satagunt
ex
aegro,
quicquid
no¬
cuum
est.
Idque
peragunt
herbae,
non
quamdiu
in
terra
crescebant,
neque
etiam
quamdiu
in
forma
manent
pristina
(oportet
namque
granum
emori,
ut
fructum
ferat)
sed
in
corporis
putrefactione,
virtutes
iam
quasi
corporis
repagulo
solutae,
liberè
magne¬
tismum,
secus
dormientem
&
impedi¬
tum,
exserunt,
&
iuxta
contagionem,
im¬
pressionemque
à
vulnerato
aut
ulceroso
loco
acceptam,
reliquum
mali,
vel
emi¬
nus
multum
exsugunt.
(30)
Si
quisquam
folia
Asari
decerpendo,
sursum
vellicaverit,
purgabunt
aliam,
id
est,
tertiam
personam
tractionis
nesciam,
per
vomitum
tantum:
sin
verò
deorsum
carpendo
torqueantur,
solam
dejicient
alvum.
Hic
saltem
nulla
subest
supersti¬
tio.
Nam
quid
hic
imaginationis
com¬
memorem:
cum
illa
in
tertium
obiectum
nil
operari
concedatis,
maximè
ubi
istud
ignarum
sit
modi,
quo
decerpens
sue¬
rit
usus?
(31)
An
forte
pactum
implicitum
rursus,
&
sacram
ignorantiae
anchoram,
incusaveris?
Atqui
hic
nulla
latet
vana
observantia,
praesertim
ubi
inscio
assu¬
mente
decerptor,
sursum
vel
deorsum
folia
vellicaverit.
Profectò
praeter
asarum
&
sambuci
extremitates,
id
caetera
non
ha¬
bent
purgantia,
quae
quomodolibet
de¬
cepta,
uni
vocè
operantur
continuo.
Sed
in
asaro,
plantâ
integrali,
proprietas
elu¬
cescit
magnetica,
adeóque
ad
carptionis
sensum
variè
sua
dotat
folia.
Habere
au¬
tem
nedum
plantas,
sed
&
creata
fere
sin¬
Ddddd
gula