IOAN.
BAPT.
HELMONT.
756
lium
studium,
censuris
iniquis
terreri
&
retroire:
prolixior
de
sapphiro
fui,
quia
similem
cum
armorum
unguento,
parem¬
que
casum
prorsus
continet.
(37)
Est
igitur
hac
in
parte,
suus
quoque
homini
magnes,
quo
tempore
pestis,
per
insensibilem
transpiratum
à
contaminatis
venenum
forinsecus
haurit.
Natura
et¬
enim,
quae
solet
alias
benignum
succum
duntaxat
admittere,
eumque
ab
excremen¬
tis
solerter
secernere,
hoc
suo
nunc
ma¬
gneti
succumbens,
nocuam
auram
allicit,
mortemque
intro
vocat.
Contra
quem
magnetem,
suus
est
magnes
contrarius
(ne
videlicet
disputatio,
ulla
sui
parte,
ce¬
dat
sterilis)
ipse
nempe
sapphirus,
vel
et¬
iam
frustum
succini
lucidum,
prius
per
septem
planetarios
pulsus
confricta
(sunt
autemii
in
gutture,
carpis
manuum,
pro¬
pe
pedum
malleolos,
&
ad
cordis
thro¬
num)
e
collo,
periapti
vice
appensa,
hu¬
manum
magnetem
praecellunt,
impedi¬
unt,
adeóque
dirae
luis
amuleta
certissi¬
ma;
alioqui
planè
inefficacia,
si
pulsuum
confrictio
non
praecesserit.
Quae
enim
prius
sapphirus
&
succinum
erant,
ab
af¬
frictu,
mutatâ
familiâ,
nomen
prius
amit¬
tunt,
&
zenexton
deinceps
appellantur.
(38)
Haeccine
quoque
diabolica
censebit,
&
inito
pacto
attribuet
aliquis:
Sat
est
paucula;
sufficientia
tamen
ex¬
empla,
&
unguenti
armarii
parem
casum
continentia,
attulisse:
nunc
tempestivè
nos
ad
tua
argumenta
volvemus.
Arguis
Goclenium
de
inscitia
Aristo¬
telicae
doctrinae,
eo
quòd
idem
accidens
migrare
de
subiecto
in
subiectum,
insinuen¬
(utinam
tam
praesto
esses
probando,
ac
es
refellendo)
utpote
&
hoc
pertinacitatis
est
ingentis,
putare,
cicatricem
in
cadave¬
re
non
eandem
esse,
quae
in
homine
he¬
sterno
fuit.
(39)
Frustra
etenim
nos
sanctorum
reliquias
veneramur,
si
sola
materia
im¬
possibilis
Aristotelicorum
supersit,
&
non
accidentia
quaedam
in
corrupto
remanse¬
rint,
quae
olim
erant
in
vino.
Ecce,
quò
Pa¬
ganicus
error
praecipitet
improvidè
car¬
pentes.
Putare
inquam
impossibile,
quod
prorsus
est
necessarium,
densissimae
est
igno¬
rantiae
officium,
lumen
scilicet,
à
sole
usque
in
terram,
vel
ictu
oculi
celerius
per
mini¬
mos
quosque
atomos
aëris,
producere
no¬
vas
species,
&
specierum
species
luminis:
Caecutire
nempe
hoc
est
ad
solem;
nam
si
non
haberemus
lumen,
&
virtutem
solis
apud
nos,
sed
millesimam,
millenorum
millium
speciem
luminis
&
virtutis
duntaxat;
ne
quicquam
cresceret,
&
refractione
vel
u¬
nione
radiorum,
nunquam
ignis
produce¬
retur.
Etenim
species
specierum
luminis,
cùm
lumen
non
sint
magis,
quàm
colo¬
rum
species,
colores
ignem
nunquam
cau¬
sarent.
Ego
certè
mihi
gratulor
de
igno¬
rantia
talis
doctrinae,
de
qua
Goclenius,
velut
rudis
accusatur.
Nonne
trans
vi¬
trum,
candenti
fluxu
sigillatum
(in
quò
nullus
invenitur
porus)
ligula
compassi
ad
polum
sese
flectit?
&
ad
ferrum
vici¬
num
trahitur,
polo
interim
neglecto
&
Igitur
idem
accidens,
trans
vitrum
mi¬
grat,
de
magnete
in
aërem,
&
ad
polum
ipsum,
fortassis
attingit.
(40)
Et
magneti¬
smus
quoque,
qualitas
coelestis
est,
ast
ra¬
libus
influentiis
persimilis,
nec
loci
di¬
stantiis
coërcita,
prout
neque
unguentum
magneticum,
de
quo
disputo.
Rides,
quod
usneae
herbulam,
ex
cranio
hominis
trium
literarum,
legat
Gocleni¬
us.
(41)
Nec
est
sanè,
quod
hic
putaveris
an¬
guem
in
herba,
superstitionis
vanitatem
latere:
nam
etsi
Jesuita,
suspendio,
alio¬
que
martyrio
enectus,
ad
siderum
influ¬
xum
&
obedientiam
exsiccari
relinqua¬
tur,
ejus
caput,
consimile
furis
cranio,
usneam
oriundam,
peraequè
utilem,
&
simul
corradendam
exhibebit:
siquidem
usneae
semen
de
coelo
cadit
in
agrum
calvariae,
interdum
enim
spumâ
pluit.
quae
aurora
dicitur:
subinde
mucilago
tenacior,
quae
sperma
siderum
vocatur,
decidit.
Nonnunquam
ranis,
ataneis,
etc.
pluit
coelum,
quae
decidendo
sub¬
stantia
fiunt
tangibilis
&
vitalis.
Alicu¬
bi
in
montanis,
lacte
pluit,
non
minùs
quàm