353
De
Compositionibus.
Altera
res
est
liquor,
aqua,
lac,
oleum,
aër,
&
similia,
quanquam
saepius
nomine
potius,
quàm
sub¬
stantia
variet,
&
aër
appelletur
liquoris,
subtilitatisque
aereae
&
penetrantis
causa:
oleum
vero
adhae¬
rendi
constanter
facultate.
Oportet
enim
vt
liquor
inceratione
iungendus
sit
rei
familiaris,
qualis
est
aqua
stillatitia,
&
oleum
separatum
à
fecibus
&
sale:
quae
repurgata
iterum
componuntur,
vt
fiat
essen¬
tia
chymica
composita,
&
clissus.
In
mercurialibus
mercurius
dicitur,
veluti
in
metallicis,
quibus
argen¬
tum
viuum
tam
est
amicum,
vt
depuratis
promtissime
iungatur,
sique
recte
praeparata
fuerint,
non
tan¬
tum
essentiae
visciditate
oleosa
cohaereat,
sed
&
amore
magnetico.
Vnde
est
illud
mysterium
inceratio¬
nis
arcanae.
Mercurium
fixum
&
calcinatum
arte,
absque
vllo
alieno
per
se
solum
igne
suo
&
externo
libentissime
recipere
mercurium
volaticum,
qui
ex
eadem
radice
prodiit,
&
non
aliter
fieri,
ac
si
quis
glaciem
pulueratam
aquae
guttis
imbiberet,
vnde
existit
talis
consociatio,
vt
separari
postea
nunquam
queant.
Quando
vero
hic
consensus
in
incerandis
non
est,
non
coalescunt
firmiter.
Itaque
&
tales
conge¬
lationes
inceratiuae
potius
aequiuocae
vel
analogae
iudicantur,
quàm
verae.
Et
est
in
his
quoque
obseruan¬
dum,
vt
non
extreme
aduersa
inter
se
iungantur,
sed
symbolum
habentia.
Non
enim
coit
calor
cum
fri¬
gore,
ignis
cum
aqua:
sed
reducta
ad
familiaritatem
&
potentiam
societatis
propiorem.
Difficilime
oleum
aquae
immiscetur,
&
si
aliquando
recipitur,
non
tamen
constanter
perseuerat.
Ita
qui
gummi
pinguia
incerare
velit
aquis
aduersis,
infeliciter
laborabit.
Porro
aquosae
seu
liquidae
parti
attribuitur
volatica
natura,
&
tamen
talis,
vt
figi
per
fixum,
ab
eoque
pati
possit.
Nam
compositioni
proposita
est
vnio
ex
mul¬
tis
separatis.
Illa
fieri
vere
non
potest,
nisi
inter
tangentia
agentiaque
mutuo,
&
patientia,
quę
fundamen¬
ta
Phelosophus
quoque
in
mistione
requisiuit.
Qui
ergo
incerare
vult
quàm
constantissime,
ei
&
familia¬
ritas
naturarum
est
attendenda,
&
potentia
agendi
patiendique
ad
vnum
homogeneum,
in
quo
omnes
partes
sub
vna
forma
&
virtute
firmiter
coalescant,
De
analogis
iudicium
est
simile.
Idem
quidem
eidem
maxime
est
simile
&
familiare,
sique
plane
nihil
discriminis
est,
nisi
quod
alterum
ab
altero
tanquam
ho¬
mogenea
parte
separatum
est,
nihil
fit
memorabile
in
vnione,
vt
cum
vini
poculum
miscetur
alteri
eius¬
dem
generis.
At
si
ita
sunt
eadem,
vt
genere
proximo
conueniant,
affectionibus
vero
differant
in
specie,
nec
remotissime
sint
alienata,
sed
proxima
potentia
conniueant,
vt
aurum
philosophicum,
&
lac
virgi¬
neum,
iam
inceratio
validissimum
assequitur
effectum:
&
tunc
patitur
alterum
aeque
ac
alterum,
fitque
communitas
consensusque
ex
alienatione
&
dissensu,
quae
obseruanda
sunt
tyroni,
qui
vult
in
philoso¬
phiae
chymicae
arcanis
versari,
vt
de
vera
inceratione
non
aliter
statuat,
quàm
fieri
eam
debere
ad
exem¬
plum
calei
&
lactis
proprii:
glaciei
&
aquae:
auri
&
hydrargyri:
salis
&
muriae
propriae:
mercurii
coa¬
gulati
per
se
sine
vllo
peregrino,
&
eiusdem
ex
eadem
radice
fluidi
solutique.
Efficiens
incerationis
internum
est
&
externum.
Nam
in
hoc
opere
natura
cum
arte
concurrit.
Internum
dicitur
vis
agens,
calorque
connatus,
seu
ignis
internus,
cui
naturarum
propensio
asti¬
pulatur.
Agens
externum
est
calor,
siue
Solis,
siue
cinerum,
quem
oportet
siccum
esse,
non
humidum.
Hic
enim
magis
soluit
&
putrefacit:
ille
coagulat.
Deinde
tam
temperato
gradu
adhiberi
debet,
vt
volaticum
à
fixo
non
abeat,
sed
constanter
inhęreat,
seseque
indies
magis
magisque
insinuet,
&
ad
modum
per
sic¬
citatem
redactum,
partes
fixi
tanquam
vinculo
vndiquaque
comprehendat,
&
sibi
agglutinet.
Hoc
dum
sit,
quia
humidum
magis
magisque
definitur,
in
progressu
operis
calor
quoque
augeri
nonnihil
potest,
donec
ad
vltimum
fixionis
&
caloris
perueniatur.
Nam
semper
obtinemus
hoc
vna
operatione,
quia
terra
non
potest
confertim
bibere
totam
quantitatem
liquoris.
Itaque
crebra
repetitio
ad
septenarium
vsque,
vel
vlterius
requiritur,
pro
ratione
naturarum,
&
proposito
scopo,
Sic
fixum
soluitur,
&
solutum
figitur
simul
mutua
actione
&
passione,
operantibus
actiuis.
Sunt
&
instrumenta
externa,
vt
tabulae
marmoreae,
mortaria,
catini,
&
huiusmodi.
Nam
aliquan¬
do
opus
peragitur
in
tabula,
aliquando
in
crusibulis,
vel
phiolis
dictis,
&
similibus,
in
quibus
animad¬
uertendum
est,
si
res
sit
alicuius
pretii,
exactique
magisterii,
non
operis
tumultuarii,
vt
in
nutritionibus
pharmacopoeorum,
vitra
debere
concludi,
ne
quid
expiret.
Ita
enim
in
fundo
retinetur
liquor
volati¬
cus,
cogiturque
ingredi.
Aliqui
eleuationem
cauent
superius
admisso
frigore.
Sed
satius
est
caloris
tan¬
tum
dare,
vt
non
sublimari
separarique
possit
humor:
postea
vase
angusto,
&
vix
tertia
parte
vacuo,
totum
coercere,
hermetica
signatura
adiecta.
Et
hoc
obseruatur
in
inceratione
arcana,
in
caeteris
analogum.
Forma
operis
facile
intelligitur.
Terra
(calx,
cinis,
vel
quoduis
incerandum,
vt
tabula
crystallina
puluerata)
infertur
in
catinum.
Liquor
diuiditur,
&
extra
ignem
paululum
irroratur,
quantum
combi¬
bi
potest,
ita
vt
sitis
aliqua
relinquatur,
&
eo
auidius
sorbeatur
humor.
Non
enim
ad
satietatem
inge¬
renda
potio
est,
multo
minus
ad
superfluitatem.
Quantitas
generali
lege
contenta
est,
aestimaturque
iudicio
magistri.
Nam
quaedam
terra
magis
sitit,
quaedam
minus.
Est
alia
copiosior,
alia
paucior:
alia
magis
ignea,
quae
struthionico
ventre
digerere
plurimum
potest:
alia
magis
aerea,
quae
pauco
alimento
contenta
est,
vt
Chamaeleon.
Hae
differentiae
non
in
diuersis
tantùm
notantur,
sed
&
in
vno,
quod
diuersis
coctionibus
diuersimode
est
affectum,
Hinc
in
initio
lapidis
cauta
parcaque
admodum
est
inceratio:
sed
in
progressu
liberalior,
quod
vnum
est
ex
arcanis
disciplinae.
Cùm
pabulum
instillatum
est,
clauditur
vasculum,
siniturque
irrepete
liquor
extra
ignem.
Non
enim
statim
ad
calorem
ponitur.
Cùm
sese
insinuauit,
quod
biduo,
plus
minus,
eue¬
nit:
iam
admouetur
calor
vsque
ad
vnionis
complementum.
Tunc
recluso
carcere,
nouus
praebetur
ci¬
bus,
itaque
porro
vsque
ad
finem.
Saepius
enim
est
voluendum
idem
saxum,
donec
adolescat
foetus.
Tam
enim
vafri
sunt
isti
philosophi,
vt
totam
rem
transforment
in
allegoriam
infantis
educandi,
cui
quantum
corpore,
calore
&
virtute
crescit,
tanto
plus
alimenti
est
subministrandum.
Aliqui
volunt
abs¬
que
vlia
vitri
reclusione
ad
finem
perducendum
esse
opus,
qui
quidem
indicant,
totùm
nutrimentum
simul
&
semel
proponendum
esse,
vt
inde
commutet,
quantum
potest.
Sed
nec
negligendum
est
eo¬
rum
consilium,
qui
cauere
iubent,
ne
submergatur
incerandum,
sique
naturam
eorum,
quae
crescunt
per
Hhh
2