PERFECTIONIS
GEBERI.
137
deratione
eorum,
quibus
peruenitur
ad
eam,
&
ex
consideratione
rerum
iuuam
tium,
&
ex
consideratione
ipsius
rei,
quae
vltimò
perficit,
&
ex
qua
cognosci¬
tur,
an
in
perfectione
fuit
magisterium,
vel
non.
Consideratio
eorum,
quibus
peruenitur
ad
operis
complementum,
est
consideratio
substantiae
manifestae,
&
colorum
manifestorum,
&
ponderis
in
vnoquoque
coporum
mutando¬
rum,
&
eorum
corporum,
quae
non
mutanda
sunt
ex
radice
suae
naturae
absque
illo
artificio,
&
consideratio
illorum
similiter
in
radice
sua
cum
artificio,
&
consideratio
principiorum
corporum,
secundum
suum
profundum,
occul¬
tum
&
manifestum,
secundum
naturam
suam,
sine
artificio,
&
eorum
similiter
cum
artificio.
Quoniam
si
non
cognoscerentur
corpora
&
illorum
princi¬
pia
in
profundo
suae
naturę
&
manifesto,
cum
artificio,
&
sine,
nesciretur
quod
superfluum
in
eis,
&
quod
diminutum,
qua
ratione
necesse
foret
nos
nun¬
quam
ad
perfectionem
transmutationis
illorum
peruenire.
Consideratio
au¬
tem
rerum
iuuantium
perfectionem,
est
consideratio
naturarum,
illarum
re¬
rum,
quae
corporibus
sine
artificio
videmus
adhaerere
&
mutationem
facere.
Et
sunt
Marchasita,
Magnesia,
Tutia,
Antimonium,
&
lapis
Lazuli,
&
consi¬
deratio
eorum,
quae
sine
adhaerentia
corpora
mundificant,
&
sunt
scilicet
sal
&
alumina,
nitra
&
boracia,
&
quae
illorum
naturae
sunt,
atque
consideratio
vi¬
trificationis
mundantis
per
consimilem
naturam.
Consideratio
verò
rei
quae
perficit,
est
consideratio
electionis
purae
substantiae
argenti
viui:
&
est
materia
quae
ex
materia
illius
assumpsit
originem,
&
ex
illa
creata
est.
Non
est
autem
i¬
sta
materia
argentum
viuum
in
natura
sua,
nec
in
tota
sua
substantia,
sed
est
pars
illius,
non
est
autem
nunc,
sed
cum
lapis
noster
factus
est.
Ipse
enim
illu¬
strat,
&
ab
adustione
conseruat,
quod
perfectionis
significatio
est.
Conside¬
ratio
verò
rei
ex
qua
cognoscitur,
vtrum
magisterium
in
perfectione
sit,
vel
non,
est
consideratio
cineritij,
cementi,
ignitionis,
expositionis
super
vapores
acutorum,
extinctionis,
commistionis
sulfuris
adurentis
corpora,
reductionis
ponst
calcinationem,
&
susceptionis
argenti
viui.
Haec
autem
omnia
dein¬
ceps
narrabimus
cum
causis
suis,
&
cum
experientijs
facilibus,
quibus
pote¬
ris
manifestè
cognoscere,
sermones
non
errrasse
nostros.
Et
haec
experimenta
erunt
tibi
penitus
nota.
De
Sublimatione,
cursit
inuenta.
Cap.
XXXIX.
Prosequentes
igitur
nostrum
propositum,
dicimus
de
Sublimatione.
Et
fuit
causa
inuentionis
eius,
quia
non
inuenerunt
Antiqui
nostri,
nec
nos,
nec
qui
post
nos
erunt
aliquid,
quod
vniretur
corporibus,
nisi
spiritus
so¬
los,
vel
aliquod,
quod
naturam
corporis
&
spiritus
in
se
contineret,
&
hos
pro¬
iectos
super
corpora
sine
illorum
mundatione,
viderunt
vel
non
perfectos
co¬
lores
dare,
vel
ex
toto
corrumpere,
adurere,
denigrare
&
defoedare:
Et
hoc
se¬
cundum
diuersitatem
ipsorum
spirituum.
Quidam
enim
sunt
adurentes,
vt
sul¬
fur
&
arsenicum
&
Marchasita,
&
hi
quidem
corrumpunt
ex
toto.
Alij
verò
non
adurunt,
vt
omne
genus
Tutiae,
&
hi
quidem
imperfectos
colores
dant,
duplici
de
causa
haec
faciunt.
Vna,
quia
vnctuositas
adustiua
sulfuris,
de
cuius
proprie¬
tate
est,
de
facili
inflammari,
&
per
inflammationem
denigrari,
&
per
consequens
denigrare,
ab
eis
non
est
ablata.
Altera
verò
causa
est
terreitas,
quae
ab
eis
simi¬
liter
ablata
non
fuit.
In
his
autem,
in
quibus
non
datur
perfectus
color,
est
cau¬
sa
terreitas,
liuidum
faciens
eum.
Potest
etiam
adustio
liuidum
creare
colorem.
Ideoque
ingeniati
fuimus
hos
mundare
ab
vnctuositate
videlicet
adurente,
eam
habentes
scilicet,
&
à
terrea
superfluitate
omnes.
Et
ad
hoc
per
nullum
magi¬
sterium
potuimus
peruenire,
nisi
per
solam
sublimationem.
Ignis
enim
cum
e¬
leuat,
subtiliores
partes
semper
eleuat,
ergo
dimittit
grossiores.
Ex
hoc
patet,
m
3