160
LIB.
II.
SVMMAE
cili
talem
impressionem
de
Marte
remoueri
est
possibile.
Iam
igitur
patuit,
ex
sulfure
non
fixo
fusionem
fieri,
&
fusionem
adiuuari:
ex
fixo
verò
fusionem
non
fieri,
&
fusionem
impediri.
Ex
argento
verò
viuo
fixo,
non
est
necesse
fusionem
non
fieri,
&
fusionem
impediri.
Illud
scit
necessariò
verum
esse,
qui
nu¬
lo
ingeniorum
fusionis,
sulfur
potuit
conseruare
in
fusione
post
illius
fixio¬
nem.
Argentum
verò
viuum
figi
potuit
per
frequentem
sublimationis
reite¬
rationem
ad
illud,
eo
bonam
fusionem
suscipiente.
Ex
hoc
itaque
manifestum
est,
corpora
esse
maioris
perfectionis,
quae
plus
argenti
viui
sunt
continentia:
quae
verò
minus,
minoris
perfectionis.
Studeas
igitur
in
omnibus
tuis
operi¬
bus,
vt
argentum
viuum
in
commistione
superet.
Et
si
per
solum
argentum
vi¬
uum
perficere
poteris,
preciosissimae
perfectionis
indagator
eris,
&
eius
perfectionis,
quae
naturae
vincit
opus.
Mundare
enim
poteris
intimè,
ad
quod
naturam
non
peruenit.
Probatio
verò
eius,
quòd
ea
quae
maioris
argenti
viui
quantitatem
sunt
continentia,
maioris
sint
perfectionis,
est
scilicet
facilis
susce¬
ptio
argenti
viui.
Videmus
enim
corpora
perfectionis
amicabiliter
argentum
viuum
suscipere.
Ex
praecedentibus
itaque
sermonibus
relinquitur,
duplicem
es¬
se
in
corporibus
sulfureitatem:
Vnam
quidem
in
profunditate
argenti
viui
conclusam,
in
principio
suae
mistionis,
alteram
verò
superuenientem.
Qua¬
rum
altera
cum
labore
tollitur,
alteram
verò
nullo
artificiorum
ingenio,
quòd
per
ignem
perficitur,
possibile
est
tolli,
ad
quod
possit
nostra
operatio
congrue¬
re
ac
vtiliter
peruenire,
cum
iam
cum
eo
ad
eandem
cerationem
vnitum
factum
est.
Et
hoc
experimento
probatur,
quòd
sulfureitatem
adustibilem
videmus
per
ignem
deleri,
sulfureitatem
vero
fixam
minimè.
Si
igitur
dixerimus
cor¬
pora
calcinatione
mundari,
intelligas
vtique
à
terrea
substantia,
quae
non
in
ra¬
dice
suae
naturae
vnita
est.
Quoniam
vnita
mundare
per
ignis
ingenium,
non
est
possibile,
nisi
adueniat
argenti
viui
medicina
occultans
&
contemperans
il¬
lam,
aut
illam
de
commisto
separans.
Separatio
autem
terreae
substantiae
in
ra¬
dice
naturae
metallo
vnitae
ab
eius
commisto
fit:
Aut
per
eleuationem
cum
re¬
bis
substantiam
argenti
viui
eleuantibus,
&
sulfureitatem
dimittentibus,
pro¬
pier
conuenientiam
cum
eis,
vt
est
Tutia
&
Marchasita,
quoniam
fumi
sunt
qorum
maior
pars
argenti
viui
est
quantitas,
quàm
sulfuris:
Et
huius
experien¬
tiam
vides,
quoniam
si
forti
&
subita
fusione
hęc
coniunxeris
cum
corporibus
spiritus
secum
adducent
corpora
in
fuga
sua:
Ideoque
cum
eis
eleuare
poteris:
Autcum
lauatione
per
argenti
viui
commistionem,
quam
narrauimus.
Argen¬
tum
enim
viuum
tenet
quod
suae
naturae
est,
alienum
verò
respuit.
De
natura
Iouis,
siue
Stanni.
Cap.
LXV.
HAC
igitur
inuestigatione
proposita,
nostrum
propositum
sequentes
in¬
nuimus,
quòd
si
sulfur
fuerit
in
radice
commistionis,
fixione
pauca
par¬
ticipans,
album
albedine
non
pura,
non
superans,
sed
superatum,
cum
ar¬
gento
viuo
secundum
partem
fixo,
secundum
partem
verò
non
fixo,
albo
non
puro
commisto,
sequetur
ex
eo
stannum.
Et
horum
probationem
per
praepa¬
rationem
inuenies:
Quia
si
stannum
calcinaueris,
senties
ex
illo
sulfuris
foeto¬
rem,
quod
signum
est
sulfuris
non
fixi.
Et
quia
flammam
non
dat,
ne
putes
illud
fixum:
Quia
non
propter
fixionem,
sed
propter
superantiam
argenti
viui,
commistione
saluantis
à
combustione
flammam
non
dat.
Probatur
itaque
du¬
plex
in
stanno
sulfureitas:
duplex
item
argenti
viui
substantia.
Vna
quidem
sul¬
fureitas
quae
est
minus
fixa,
quia
cum
calcinatur
foetet
vt
sulfur.
Per
primam
probatur
mistionis
experientia.
Altera
per
continuationem
illius
in
calce
sua
ad
ignem,
quàm
habet,
quia
magis
fixa
non
foetet.
Probatur
verò
duplex
ar¬
genti