ARNALDI
39
citrinum,
nisi
fuerit
primò
album:
quoniam
citrinum
ex
multo
albo
&
paruis¬
simo
rubeo
est
compositum.
Nec
potest
fieri
etiam
de
citrino
transitus
ad
album
nisi
primò
fuerit
nigrum,
quoniam
non
potest
aurum
fieri
argentum,
nisi
pri¬
mò
fuerit
destructum,
&
corruptum,
&
nigrum:
quia
quod
est
melius,
non
po¬
test
fieri
deterius,
nisi
per
sui
corruptionem.
Nam
generatio
vnius
est
corruptio
alterius:
ideo
qui
scit
aurum
conuertere
in
argentum,
scit
&
argentum
conuer¬
tere
in
aurum:
quoniam
sulfur
non
vrens
album
ad
argentum,
potest
fieri
per
maiorem
digestionem
sulfur
rubeum
ad
aurum:
quoniam
citrinatio
nil
aliud
est
quàm
completa
digestio:
nec
albedo
aliud
est
quàm
nigredinis
ablatio:
calor
nanque
agens
in
humido
efficit
primo
nigredinem,
&
agens
in
sicco
operatur
albedinem,
&
in
albo
citrinitatem.
Et
hoc
quidem
in
calcinatione
plumbi
atten¬
di
potest,
quod
conuertitur
in
cinerem
nigrum,
postea
in
album,
deinde
in
mi¬
nium
citrinum
vel
rubeum.
Sic
sulfur
album,
vel
rubeum
habetur
ex
vna
metal¬
lorum
materia
ad
plenum
depurata:
modo
tamen
diuerso
digesta
&
decocta.
Iccirco
dicit
Philosophus,
quod
omni
argento
inest
sulfur
album,
sicut
omni
auro
inest
sulfur
rubeum:
sed
tale
sulfur
non
inuenitur
super
terram,
vt
dicit
A¬
uic.
nisi
quòd
in
istis
duobus
corporibus
existit.
Et
ideo
ista
duo
corpora
sub¬
tiliter
praeparemus,
vt
sulfur
&
argentum
viuum
de
illa
materia
habeamus
super
terram,
de
qua
aurum
argentum
efficiebatur
sub
terra.
Ipsa
namquam
corpora
lucentia
sunt,
quibus
insunt
radij
tingentes
caetera
corpora
albedine
&
rubedine
vera,
secun¬
dum
quòd
ipsa
fuerunt
praeparata.
Nam
per
nostrum
magisterium
corpus
per¬
fectum
iuuat,
&
imperfectum
perficit
sine
admistione
alterius
rei
extraneae.
Au¬
rum
itaqu;
cùm
sit
preciosius
omnibus
metallis,
est
tinctura
rubedinis
tingens,
&
transformans
omne
corpus.
Argentum
verò
est
tinctura
albedinis,
perfecta
albatione
tingens
caetera
corpora.
Cum
illis
nanque
corporibus,
scilicet
Sole
&
Luna,
miscetur
Mercurius,
&
figitur
per
ipsa
maximo
ingenio,
quod
minime
peruenit
ad
artificem
durae
ceruicis.
Quòd
unus
est
lapis
philosophorum.
Cap.
VI.
Oportet
igitur
inquisitorem
huius
scientiae
constantis
voluntatis
esse
in
opere.
Nemo
hoc
modo
illud
praesumat
attendere,
quoniam
in
rerum
multitudine
ars
nostra
non
perficitur:
vna
enim
est.
Est
enim
lapis
vnus
vna
medicina,
cui
nil
extranei
additur,
nec
diminuitur,
nisi
quod
superflua
re¬
mouentur.
Omne
enim
sulfur
externum,
id
est
vulgare,
vel
butyrum
argenti
viui
est
extraneum,
eo
quòd
sui
ipsius
est
destructiuum,
vel
corruptiuum:
è
contra
ve¬
rò
illud
non
est
extraneum,
in
quo
habet
ipsum
conuerti
per
magisterium
no¬
strum,
scilicet
in
aurum
&
argentum.
Nihil
ergo
conuenit
rei
nisi
quod
est
ei
propinquius
ex
sui
natura.
Non
enim
generatur
ex
homine
nisi
homo,
neque
ex
alijs
animalibus
nisi
similia
sibi:
quoniam
vnumquodque
quod
generatur
si¬
bi
simile
consequitur.
Vera
igitur
vtamur
natura,
quoniam
non
emendatur
ni¬
si
in
sua
natura,
cui
nihil
alienum
iungitur.
Nolite
ergo
introducere
nec
pulue¬
rem,
nec
aquam,
nec
vllam
rem:
quippe
quia
diuersae
naturae
lapidem
nostrum
non
emendant,
nec
intrat
in
eo,
quod
non
sit
ortum
ab
eo:
quoniam
si
aliqua
ex¬
tranea
sibi
apponantur,
statim
corrumpitur,
&
non
fit
ex
eo
quod
fieri
quaeri¬
tur.
Ex
rebus
ergo
corporalibus
maximè
conuenientibus
in
natura,
necessarium
est
medicinam
colligere.
vnde
oportet
quòd
ipsa
medicina
illis
in
natura
con¬
ueniat,
&
eis
in
profundo
maxime
cohaereat:
ita
quòd
diminutum
perficere
com¬
pleat,
&
etiam
quòd
mercurius
per
minima
ante
illius
fugam
misceatur:
sed
nul¬
lum
corpus
in
sua
natura
manens
mercurium
coagulat,
nec
ei
firmiter
adhaeret.
Nec
etiam
ipse
mercurius
per
se
medetur
infirmis
corporibus,
quoniam
in
e¬
xaminatione
separatur
ab
eis.
Nam
grossa
simplicibus,
&
simplicia
grossis
mi¬
D
2