274
IOANNIS
AVR.
AVGVRELLI
Aut
minuunt
in
frusta,
aut
in
tenuem
ocyus
undam
Dispergunt,
liquidoque
docent
assuescere
fluctu.
Sed
tamen
unu
adeò
uis
haec
non
inficit
aurum
Nam
parstat
simul
incolume,
&
simul
omnibus
illino
Sordibus
ablutum
confestim
purius
exit.
Est
etiam
Lymphę
illius,
si
credere
dignum
est,
Mira
quidem,
&
nobis
non
immemoranda
potestas,
Quę
quodcumque
semel
purum
&
sine
labe
metallum
Contigit,
argenti
tremula
sub
imagine
viui
Cogit
in
alterius
speciem,
formamque
resolui.
Quid
quae
de
veteri
guttatim
stillat
laccho?
Deinde
fimo
incoquitur
putri,
lentoque
calore,
Donec
in
aetherei
splendoris
uersa
colorem
Accipit
è
summo
caelestum
corpore
nomen,
Hac
quoque
dura
ferunt
certo
mollescere
ductu
Corpora,
quae
Phoebi
uel
quae
dignata
Dianę
Nomine,
mortales
rebus
praeponere
cunctis
Instituere,
quibus
precij
mensura
pateret.
Nec
tamen,
haec
quanuis
ita
sint,
immune
putabis
Esse
aurum,
certo
quin
ex
humore
fatiscat.
Acris
aquae
hoc
etiam
dirę
violentia
rodit,
Et
terit,
&
liquidas
tenuatim
vertit
in
vndas.
Verùm
haec
exiguam
lucem
tibi
recta
sequenti
Praetulerint,
veri
qua
cernere
culmina
possis,
Quo
te
discutiens
tenebras
industria
ducit.
Sunt
aliae
ex
alijs
quaerendae
fontibus
vndae,
Iam
quibus
ex
sese,
nulla
vi,
leniter
aurum
Humescat,
nullo
alterius
veniente
liquoris
Auxilio,
exterius
propria
soluatur
in
vnda.
Hoc
agite,
hinc
uobis
summam
perquirite
laudem
Diuini
artifices,
haec
nanque
potentia
caelo
Caelestis
descendit
aquae,
qua
cuncta
tuentur
Robore
se
proprio,
necnon
producere
foetus
Ipsa
sibi
similes,
&
in
aeuum
extendere
possunt
Progeniem,
multos
fragilem
durare
per
annos.
Nonne
uides
quanto
secum
natura
tenore
Consonet?
utque
modum
generandi
comprobet
unum
Semper,
&
vnius
vi
nitens
seminis,
vni
Seruiat
una
operi:
quod
&
unum
nacta
descat?
Nec
Bacchi
si
tentet
opus,
Cerealia
miscet
Semina,
nec,
Cereris,
si
frumentaria
quaerat,
Pinguia
Cecropiae,
tractat
plantaria
diuae.
Ordea
cui
cordi,
demum
serit
ordea,
ne
tu
Nunc
aliunde
pares
auri
primordia,
in
auro
Semina
sunt
auri,
quanuis
abstrusa
recedant
Longius,
&
multo
nobis
quaerenda
labore.
Nec
maris
immensi
reputes,
aut
nubis
aquosae,
Vel
liquidi
fontis
similem:
quam
quęrere
lympham
Instituis,
neque
enim,
quod
tu
obseruare
memento
Inficit
illa,
liquat
aliquid,
cum
spargitur,
aut
id
Humectat,
propius
cui
venerit,
arida
nanque
Pulueris
haec
extra
in
speciem
se
prodit,
at
imis
Vuida
contusi
liquet
in
penetralibus
auri.
His
olim
veteres
intenti
gnauiter
vndis
In
portum
rexere
ratem
felicibus
auris
Ignarosque
uiae
medijs
in
fluctibus
inter
Obstanteis
scopulos
frustra
liquere
natanteis.
Hinc
multa
expertum,
necnon
&
multa
docentem
Insula
diuino
Balearis
munere
misit
Alma
uirum,
cuius
miro
velamine
tectus
Ipse
liquor,
quo
cuncta
madent,
iam
credere
multos
Impulit,
vt
Bacchi
candens
&
limpido
humor
Principia
ablueret
secretae
protinus
artis.
At
non
ille
quidem
sentit,
quae
dicere
prima
Est
facie
visus,
neque
tunc
stillantia
vina
Miscebat,
cum
iam
praestantilentus
in
vrbe
Insubrum
terens
residens
feliciter
annos
Fecit
inexhaustum
pondus
praediuitis
auri,
Ac
socijs,
quos
ipse
sibi
coniunxerat,
aequus
Diuisit
tenuem
diuini
pulueris
offar
Cuius
in
immensum
quota
pars
traduceret
aurum
Iampridem
quaecunque
forent
infecta
metalla,
Hinc
quoque
cultus
Arabs
vitreo
de
fonte
liquorem
Desertas
inter
valles,
praeruptaque
purum
Saxa
super
ducit,
nemorumque
occultat
in
vmbra,
Altorum,
densis
passim
quae
vepribus
horrent,
Ast
alias
tamen
hic
uenas
ostentat
apertè
Vber
vbi
emanat
semper,
nec
inutilis
humor,
Et
te
dum
varijs
immensa
per
auia
rebus
Detinet
intentum,
felices
praeterit
vndas,
Quas
manibus
quondam
puris
haurire
solebat
Ipse,
nec
admiscens
aliud,
longumque
diuque
Compositas
parua
leuiter
fornace
coquebat,
Vnde
opera
arcanae
naturae
occulta
reclusit
Saepius,
&
grates
dijs
immortalibus
egit.
Sic
alij,
quos
experiendo
maxima
rerum
Visere
iam
decuit
summo
quaesita
labore,
Angustum
per
iter
recto
de
tramite
nunquam,
Qua
prius
ingressi
declinauere,
nec
antè
Definere
optarunt,
licuit
quàm
tangere
laetis
Tandem
exoptatum
longo
post
tempore
finem.
Hoc
opus,
hanc
primum
tantam
mortalibus
artem
Interpres
rerum
ostendit
sanctissimus
Hermes,
Nec
latuit
tanto
duxit
quos
munere
dignos,
Edoctos
sed
iam
docuit,
penitusque
remotos
Rebus
ab
his,
tanquam
non
dignos,
terruit
omnis
Ne
peterent,
quae
non
vnquam
contingere
possent,
Iamque
probos
tandem
accendens,
vt
quaerere
vellent
Quae
sciret,
veroque
ipse
deprehenderat
vsu,
Admonuit
paucis
contentum
pergere
doctum
Artificem,
tanquàm
naturae
ritè
sequentem
Certa
solo
pressis
stabili
vestigia
signis.
Quinetiam
humano
docuit
de
corpore
pelli
Hac
omnes
ualida
morbos
facilique
medela
Seruarique
diu
nitido
cum
flore
iuuentam
Et
senium
placidos
produci
grande
per
annos
Nec
sanctam
violare
fidem,
nec
fallere
quenqui
Ille
potens
sacri
patitur
medicaminis
vsus:
Hoc
sed
qui
poterit
dijs
adspirantibus
vti,
Et
praestare
etiam
quoties
defecerit,
ille
Plurima
contemnens,
&
seruantissimus
aequi
Hinc
erit,
&
frugi,
curasque
eludet
inanes,
Et
dites
supra
gradiens,
ditissimus
omnis
Pauperiem
simulabit
ouans,
ac
saepe
benignus
Proderit,
&
miseris
latitans
succurret
egenis,
Innocuusque
alijs
sibimet
gaudebit
adesse
Et
facilem
ducet
momenta
per
omnia
vitam.
IOAN