276
IOANNIS
AVRELII
AVGVRELLI
In
parteis,
seruans
genitalem
feminis
illi
Vim,
qua
corrupto
corpus
de
corpore
gignat:
Nanque
ex
quo
quicquam
genitum
est,
id
putruit
ante.
Quid
qui
conatur
quaesitae
longius
herbae
Inualido
aufugiens
argentum
sistere
succo?
Idque
gelat,
duraturque
simul,
sed
figere
nulla
Arte
potest,
ictu
quo
molli
ducere
possit.
At
non
quod
solidum
faciat,
uel
ductile,
tantum
Quęrendum
est,
sed
quod
uideatur
posse
priorem
Auferre,
atque
illi
defecto
inducere
formam
Mox
aliam,
&
puri
speciem
donare
metalli.
Sulphura
quid
memorem
longo
detersa
labore?
Nitraque,
purgatosque
sales,
tostasque
Lyaei
Longaeui
feces,
uel
quae
atramenta
calenti
Accensa
effundunt
guttas
è
uase
rubenteis?
Hinc
soluunt,
iterantque
uices,
ac
saepe
resoluunt:
Deinde
lauant,
iterumque
terunt,
mox
figere
tentant:
In
calcem
uertunt
etiam,
missoque
uapore
In
sublime
ferunt
tenuati
corporis
auram.
Compositos
uaria
uideas
hinc
lege
caminos
Innumeros,
totidemque
luto
lita
uitrea
uasa.
Quaeque
sibi
uertit
Faber
argentarius
usu,
Sordidiusque
aliae
quicquid
fabrilibus
artes
Exercent
curis,
nostri
arripuere,
suisque
Insani
asciuere
laboribus:
atque
ita
semper
Sulphur
olent,
semper
faciem
fuligine
tincti
Horrendas
atra
simulant
ab
imagine
laruas.
Nec
miseram
magis
affirmes
ueraciter
ullam
Artem
aliam,
quam
quae
externis
Alchymia
uerbis
Dicitur,
obscurisque
tegens
ambagibus
errat
Auia
per,
miserosque
trahit
per
iniqua
sequentes
Ac
tandem
eiectos
in
caeca
Barathra
relinquit.
Vt
uideas
quandoque
bonum
sua
praedia
ciuem
Vendentem,
patriasque
domos,
mercesque
repostas
Fornaces
inter
uersari,
ac
follibus
auram
Captare,
in
tenuemque,
nefas,
conuertere
fumum
Rem,
dubias
dum
quaerit
opes
insanus,
auitam.
Difficilem
interea
coniunx
moestissima
uitam
Protrahit,
illachrymant
nati,
fit
sordidus
ipse
E
lauto,
ludusque
patens
&
fabula
uulgi.
Quare
agite
exemptam
tenebris
hanc
cernite
lucem
Mortales,
caecisque
uijs
auertite
gressum,
Ac
prohibete
nefas
tantum,
&
depellite
uirus
Infectum
quo
uulgus
iners
se
posse
per
artem
Diuinam
miscere
manus
putat,
abdita
rerum
Quae
ualet
&
causas
adeo
spectare
latenteis.
Hanc
non
impuris
manibus
fraudator
auarum
Attingat,
decoctor
item,
quisquisue
fabrilis
Arte
ualet,
mollisume
etiam,
cui
perdita
cordi
Ocia,
mercatorue
uagus,
uel
deditus
urbi
Ciuis,
&
incumbens
telluri
aruisque
colendis:
Et
qui
multa
animo
praesertim
&
magna
minetur
Vel
si
qui
similes
hęc
uulgo
quaerere
sueti
Fraude
mala
tantum,
uel
habendi
prorsus
amore.
At
sapiens,
superos
in
primis
qui
colat,
&
qui
Noscendis
penitus
causis
modò
gaudeat,
huc
se
Conferat,
hanc
totis
sectetur
uiribus
artem.
Huic
comes
hęrebit
grauis
exploratio
rerum
Intima
naturae
passim
uestigia
seruans,
Tum
mora
sollicitos
cursus
remorata
sequetur:
Et
uisura
olim
stabilis
patientia
finem,
Mox
labor,
ingenuosque
mouens
industria
gressa
Haud
aberit,
uitreumque
feret
uas
scilicet
unum,
Vnum
opus,
atque
unam
secum
rem
denique
ducet.
Ille
igitur
tanto
comitatu
septus
inibit
Longum
iter,
&
lento
peruadens
omnia
passu
Gontinuè
miris
oculos
mentemque
repertis
Pascet,
&
assiduum
fallent
spectata
laborem:
Donec
in
arcana
tectos
tellure
recludet
Thesauros
ignotum
argenti
pondus
&
auri.
Eloquar?
an
uulgo
prorsus
non
credita
uersu
Expediam
primus?
nec
erat
cum
talia
coepi
Iam
fari,
mens
ista
mihi,
sed
compulit
ordo
Integer,
ut
dictis
etiam
maiora
reuelem.
Ille
ergo
ulterius
procedens,
ultima
rerum
Secreta
inueniet,
queis
se
natura
peractis
Oblectat,
gemmasque
pari
confinget
ab
arte.
Ac
nisi
dicendis
superessent
multa
metallis.
Gemmarum
forsan
causas,
sedesque
referrem
Sepositas,
quibus
in
specubus
natura
beatis
Ludit,
&
in
nulla
magis
hac
mirabilis
usquàm
Parte
ualet
summas
uariando
promere
uires.
Perspicuae
ut
tello
lymphae
commista
minutim
Pura
ferat
gemmas,
ut
caeli
motus,
&
ardor,
Sidereusque
situs
certam
praescripserit
illis
Sedem
gignendis
canerem,
nec
gemmeus
unde
Irradiet
fulgor,
uariet
color
unde,
tacerem.
Duricies
etiam
unde
illis
inuicta,
nec
igni
Cedens,
nec
ferro,
unde
nitens
distinctaque
miris
Interdùm
maculis
facies,
iam
qualis
Achaten
Aeacidae
ornarat
Musis
&
Apolline
felix.
Vos
natura
parens,
nullacui
motus
ab
arte
Prouenit,
ò
Diuae
parua
concludere
gemma
Sponte
nouem
uoluit
proprijs
insignibus
omnes
Ornatas,
mediumque
simul
considere
Phoebum
Deposito
mitem
cornu
Citharaque
canentem:
His
ut
testatum
signis
mortalibus
esset,
Quo
numero
&
quali
semper
pręstatis
honore.
Felicem
tanto
dignatum
munere
Pyrrhum,
Et
fortunatos
licuit
quibus
ista
uidere.
Indomiti
hinc
uirtus
Adamantis
multa
referi
Debuerat,
Solis
ut
quondam
Regibus
esset
Cognitus,
utque
uno
tantùm
quaesitus
in
auro,
Vtque
actus
ferro
durisque
incudibus
ictum
Respuat,
atque
etiam
ferrum
dissultet
utrinque
Dissiliantque
ipsis
incudes
ictibus
actae.
Vt
praedura
adeò
uis
haec
corrupta
recenti
Sanguine,
calfactoque
hirci
rumpatnr,
&
ictu
Crebro
librantis
grauiter
per
inania
ferri.
Vt
lapis
accessu
Magnes
Adamantis
oberrans
Ferrum
declinet,
uel
inhaerens
abdicet
idem,
Irritaque
ut
tandem
faciat
concepta
uenena,
Et
pellat
de
mente
metus
Adamantina
uirtus,
Omnia
quae
quondam
fassa
est
uidisse
Vetustas
Credula,
nanque
horum
fortè
experientia
Priscis
Certior
arrisit
quae
non
ostendere
sese
Quiuit
adhuc
nobis,
seu
non
genus
illud
in
auro
Congenitum
pateat,
seu
sic,
ut
pleraque
falso
Nunc
alia,
hoc
etiam
non
uero
nomine
dicant
Artifices,
ideoque
ipsa
re
prorsus
aberrent,
Quo
neque
quae
Veteres
super
his
scripsere
fatentur
Esse,
sed
in
dubium
reuocari
tradita
posse
ipsa