286
IOANNIS
AVRELII
AVGVRELLI
Ex
illis,
quam
tu,
vt
docui,
sic
ritè
gubernes:
Aut
si
fortè
duas
sumis,
nil
amplius
addas.
Nam
te,
quod
superest,
etiam
nonnulla
docebo,
Quae
tibi
cum
fuerint
alta
sub
mente
reposta
Noris,
cur
modica
contentus
parte
labores.
Hîc
ego
non
fictis,
quae
sunt
tractanda,
figuris
Eloquar,
&
longis
obducta
ambagibus
edam,
Quae
quondam
artifices
ipsi
celasse
fatentur
Consultò,
tanquam
veteris
mandata
Sibyllae.
Extremo
huic
igitur
prudens
ne
cede
labori:
Nam
breuis
atque
artis
minimae
est,
sed
diuitis
vsus
Ergo
vel
in
primis
fuluo
confunde
metallo
Confecti
paulum
medicaminis,
idque
beati
Pulueris
actutum
prae
se
vim
ferre
videbis.
Vel
grauidum
puro
semen
cum
rursus
ab
auro
Haud
facili
&
multa
extrusum
collegeris
arte,
Qui
modus
ex
illis,
quę
pridem
exegimus,
extat
Expressus
satis,
&
fari
non
omnia
par
est:
Huic
tu
purpurei
partem
mox
pulueris
aequam
Immisce,
atque
illis
lentum
succende
calorem,
Ac
geminos
illas
etiam
simul
excoque
menses,
Quo
seriem
spacio
cunctam
prodire
colorum
Peruideas,
qualem
ternos
miratus
in
annos
Videris,
atque
breui
sumas,
quae
maxima
longo
Tempore
iam
tota
quaesisti
sedulus
arte,
Idque
iterum
atque
iterum
facias,
quotiesque
peractum
Id
fuerit,
toties
vires
illius,
&
ipsum
Puluereum
exauctes
cumulum:
nanque
ocyus
ipse
Crescit,
&
hinc
aliam
sumit,
retinetque
priorem
Virtutem
crescentem
etiam:
nec
credere
vanum
est,
Illam
adeò
interdum
priscis
autoribus
auctam
Ipsius
vt
tenui
proiecta
parte
per
vndas
Aequoris,
argentum
si
viuum
tum
foret
aequor,
Omne
vel
immensum
verti
mare
possit
in
aurum
Neptunusque
supra
diuos
ditissimus
omnes
Tum
fieri,
&
strato
lusum
Nereides
auro
Ire
super,
puro
siccantes
sole
capillos
Caeruleae,
quo
non
alius
color
aptius
auro
Haeret,
&
aethereo
cui
plenè
conuenit
aurum.
Haec
super
aurifera
non
inuidus
arte
canebam.
Dum
ferus
Ausonię
populos
agit
vndique
motus
Atque
rapit
resides
&
longa
pace
quietos
Arma
per,
innumerasque
immani
vulnere
cędes,
Horrendum
in
facinus,
quo
mistum
ignobile
vulgus
Principibus,
rerum
quibus
est
permissa
potestas,
Praecipitat,
stupidisque
necem
mortalibus
atram
Ingerit,
atque
ipsa
grauiores
morte
labores.
Illo
Augurellum
me
tempore
tutus
habebat
Adriacus
bacchante
sinus
per
cuncta
furore
Barbarico,
magnae
vel
cum
primoribus
Vrbis
Versantem,
aut
studijs
Musarum
multa
vacantem
Carmina
qui
fidibus
iampridem
aptare
canoris
Tum
doctos
salibus
Sermones
spargere
puris
Tentaui,
&
demum
iam
rectos
ausus
Iambos
Edere
nunc
lusi
somno
velut
excits
arcto,
Qua
data
porta
inter
geminas,
quę
somnia
servant,
Cornea
nec
nobis
patuit,
nec
prorsus
eburna
Emissus
cecini
falsis
insomnia
verbis.
Chrysopoeiae
Finis.
IOANNIS
AVRELII
AV¬
GVRELLI
AD
PETRVM
LI¬
pomanum
Hieronymi
F.
Venetum
P.
Ge¬
ronticon
Liber
primus.
Sunt
cordi
Musę
nobis,
sunt
car
mina
curae,
Caetera,
quae
vacuam
tenuissent,
gaudia
mentem,
Omnia
nunc
semota,
refert
haec
vna
voluptas
Quicquid
dulce
olim
sensu
percepims
omni.
His
ergo
hanc
grati
secretam
ponimus
aram,
Hîc
Hederae
&
Lauri,
necnon
&
amoena
vireta
Apricos
inter
colles,
hîc
Myrtea
sylua,
Et
Veneri
sacer
est
lucus,
nec
grata
Lyaeo
Mitis
abest
pendet
quae
spissis
vua
racemis.
In
primis
sternenda
mihi
est
auro
area
multo.
Tum
coeptae
è
solido
surgent
Adamante
colunnae,
Queis
altè
supra
impositum
consistere
tectum
Instituam
gemmis
ornatum
grandibus,
atque
Aeternis
densi
vinctum
compagibus
aeris
Iam
quibus
inter
se
nexis
non
vlla
vetustas
Offuerit,
quanquam
validis
conatibus
obstet.
Stabunt
in
medio
diuae,
templumque
tenebunt.
His
ego
dehinc
coetu
vatum
comitatus
honesto
Dona
feram,
non
quae
vulgò
consueuimus
illis
Offerre:
at
rerum
prorsus
rarissima
quęque
Nobilium,
quales
tantùm
seponere
summi
Electas
omni
è
numero
potuere
poetae.
Tuque
ades
ô
gentis
Lipomanae
digna
propago,
Et
rara
iuuenis
virtute
ac
moribus
aucte
Eximijs,
summa
quae
caeli
sede
profecta
Eueniunt,
rectaque
solent
sub
mente
reponi,
Tu
mihi
te
vacuu
da
nunc,
&
pectore
puro.
His
ego
te
sacris
adhiberi,
&
fungier
opto,
Quae
tibi
nunc
vni
nobis
commissa
parantur.
Ergo
humeris
primum
vesten
hanc
candentibus
albam
Induere,
&
mecum
tantis
accingere
rebus,
Adsistensque
mihi
puris
è
fontibus
hauri
Diuinum
laticem,
ac
manib.
cape
lilia
plenis,
Collectosque
vnà
vario
de
cespite
flores.
His
demum
latè,
dum
verba
precantia
fundo
Ipse
haec
Musarum
dudum
Phoebique
sacerdos
Sparge
solum,
&
suaui
completo
cuncta
vapore.
Phoebe,
nouem
circum
quem
numina
sancta
sororum
Semper
habent,
diuisque
illic
Paeana
canendo
Aeternam
interdum
spargunt
mortalibus
auram.
Vnde
vigens
sumit
dias
in
carmina
vires
Spiritus,
&
summo
deducit
ab
aethere
vatem,
Illius
huic
haustum
fas
sit
sperare
precanti,
Qui
tibi
toto
animo
primis
famulatur
ab
annis.
Is
tibi
candentem
taurum
niueamque
Iuuencam
Constituet
Musis
sacrum,
viridemque
quotannis
Appendet
templi
medio
sub
culmine
Laurum.
Atque
ignem
hunc
vobis,
quo
feruens
ara
renidet,
Et
dabit,
&
longa
lucentem
aetate
fouebit.
Vos