GERONTICON
LIB.
I.
287
Vos
rata
iam
nutu
facietis
cuncta
benigno.
Haec
pręcor:
at
tu
etiam
supplex
in
vota
pcesque
O
iuuenis,
quem
mox
superi
ad
maiora
reservant,
Insinua
temet
diuinis,
omnia
quando
Ritè
tibi
sunt
acta:
deus
namque
omine
certo
Annuit,
&
liquidis
fulsere
altaria
flammis.
AD
LEONEM
X.
PONTIFICEM
MAXIMUM
ASCEN¬
sus
primus
ad
Deum.
Iam
multa
mecum
conor,
&
voluo
diu
Promissa
si
qua
parte
persol¬
ui
queant,
Quae
sancte
quondam
feceram
pater
tibi,
Vbi
occupatas
detinebam
paruulo
Aures
libello
forsitan
ineptus
tuas,
Arcana
quanuis
ederem
illic
Dedalae
Naturae,
&
artis
praepotentis
munera.
An
non
ineptè
facere
sum
visus
quidem?
Cum
mira
apud
te
illa
fore
tum
confiderem
Vecors,
videri
cui
potest
mirum
nihil,
Humanitatis
cum
supragressus
modum
Humana
pariter
cuncta
parui
feceris
Statim,
nec
humile,
imúmue
cogitaueris
Quicquam,
supremae
sedis
vt
adisti
gradus,
Diuumque
inisti
tantus
in
terris
vicem.
Sed
haec
fuere.
Nunc
quod
instat,
pergimus
Tuo
fauenti
concitati
numine
Ordiri,
&
ea,
quae
pollicebar,
reddere,
Vt
quimus,
vtque
spiritus
caelo
potens
Afflat
pusillis.
Tu
serena
videris
Haec
mente
suppliciter
precamur,
qua
soles
Quae
offeruntur
cunque
tibi,
neque
abnuas
Impendere
mihi
paululum
interdum
morae,
Haec
donec
intus
intuens,
inspexeris
An
fortè
rectà
tendimus
per
arduum,
Quod
nunc
inimus
hos
ad
ascensus,
iter.
Non
esse,
secum
dixit
insanus,
deum
Excorsque
&
impos
mentis,
expers
consili,
Rationis,
ac
pietatis
omnis
indigens.
At
esse
sapiens
mente
primùm
concipit,
Dehinc
voce
clamans
splendida
palàm
facit
Non
esse
tantùm,
sed
potente
dextera
Eum
tenere,
regereque,
&
nutu
suo
Quae
cuncta
fecit,
temperare,
&
omnibus
Adesse
vbique,
&
imperare
singulis.
Verùm
haud
leue
est
videre
quos
scandat
gradus:
Haec
quisquis
animo
versat,
&
tendit
supra
Id,
quo
potest
nunquam
vlla
vis
mortalium
Conata
ferri,
ni
superna
caelitus
Spirarit
aura,
ac
illius
nisi
fauor
Praestò
sit,
ipsa
cuius
haec
perquirimus
Dicenda,
nullo
non
furore
perciti.
Pauor
tremorque,
cui
comes
reuerentia,
Qua
non
sit
alia
maior,
hinc
&
hinc
premunt,
Nosque
admonent
sic
paruulos,
pondus
graue
Et
impar
humeris
haud
subire.
Verùm
amor
Potens
inaccessa
olim
facere
peruia,
Cum
spes
fidesque
prodeunt
illi
obuiam,
Hortatur,
atque
penè
cogit
ingredi
Orationis
intimae
latens
iter.
Quid
ergo
agam
tu
mi
impera
deus
meus,
Rex
vnus
omnium,
ac
herus
solus
mihi.
Iubésne
domine?
forsitan
quidem
iubes:
Nam
non
video
vt
aliunde
spirari
haec
queant.
Experiar
igitur,
tu,
precor,
coeptis
faue,
Volensque
&
adsis,
&
iubens
praesis
mihi,
Si
nostra
non
superbit
haec
precatio.
Testantur
opera
te
tua,
enarrant
poli
Tuam
per
orbem
indesinenter
gloriam.
Est
nam
quis
adeò,
cum
superna
suspicit,
Vecors
rudisque?
qui
statim
non
cogitet,
Ac
voluat
ipse
saepius
secum
stupens,
Quae,
quantaque
uideat,
quibus
vel
orbibus
Ferantur
illa,
aut
quas
vicissitudines
Seruent
ratorum
consecuta
temporum
Semper
tenorem;
legis
haud
casu
datae
Iussu,
sed
vna
aequante
prouidentia
Cuncta
haec
benigno
distributa
munere.
Quis
rursus
orbis
caeteras
partes
videns,
Interque
versans,
desinat
mirarier
Terrae
patentèm
subiacentis
ambitum?
Fusumque
supra
continenter
aera,
Terraeque
circum
margines
fusum
mare?
Et
quicquid
haec
exornat,
atque
in
his
simul
Vitam
peragit,
vt
omne
stirpium
genus
Quaecunque
se
tollunt
humo,
&
quę
vestiunt
Telluris
asmis
aemulam
gemmis
cutim?
Vt
multiformis
ac
vagans
animantium
Proles
per
amplos
sparsa
tractus
vndique
Terrae
marisque
crescit,
&
semper
sua
Vi
fertur
vna,
qua
potest,
&
qua
prius
Natura
proprios
impetus
illi
dedit.
Adde
his
liquentis
lucidosque
fontium
Fluxus,
&
altis
amnium
cursus
vadis
Ripas
amoenas
inter,
inter
collium
Aprica,
&
herbis
suauibus
virentia
Camporum.
At
imas
montibus
subsidere
Valles,
&
altos
erigi
conuallibus
Montes
ab
imis,
limpidos
sterni
lacus
Subter
virentum
rupium
cacumina¬
Quis
non,
serena
mente
qui
sit
praeditus,
Miratur?
Aut
cui
non
quoque
est
miraculo
Immensa
marium
littorumque
vastitas,
Et
insularum
varius
ac
gratus
situs?
Quicquidque
tandem
reddit
&
seruat
decens
Ornatus
orbis
omnium
pulcherrimus?
Quid?
si
quis
ipse
se
intus,
ac
extra
aestimet,
Et
alterum
se
tum
esse
mundum
sentiat,
Opusque
summi
opificis
ac
munus
sciat,
Deumque
propè,
id
est
illius
ad
imaginem
Et
similitudinem
editum
se
nouerit,
Diuinitatis
qui
capax,
sapientiae
Ac
mentis
aequè
particeps
sit,
dotibus