288
IOANNIS
AVRELII
AVGVRELLI
Et
extet
animi
ac
corporis
tantis
valens,
Pro
dignitate
ut
sedeat,
ut
stet,
ut
ambulet,
Oris
venustas
agilitasque
totius
Vultus
vt
illi
gratior
cunctis
siet
Vis
insit
animi
tanta,
tanta
celeritas
Mentis,
vigorque
tantus,
&
solertia,
Qua
penè
cuncta
suggerente
discutit.
Haec
si
quis,
inquam,
serius
secum
putet,
Emittet
illam
forsitan
vocem
simul
Cum
vate
summo
gentibus
palàm
canens:
Quàm
magnifica
sunt
opera
rex
regum
tua,
Sapientia
in
tua
creasti
singula.
Quin
illud
etiam
sentiet
verum
legi,
Diuina
quae
sunt,
cum
videri
non
queant:
Haec
posse
in
his
considerata
conspici,
Quae
fecit
ille.
Nam
relictus
vnicus
Nobis
ad
illa
est
hic
gradus,
magno
datus
Scandendus
olim
Mosi,
vt
antè
cerneret
Quae
facta,
non
qui
fecerat,
sed
cum
illa,
quae
Fecisset
opifex
summus
ac
pater
omnium
Immensus,
incomprehensibilis,
vnus
potens
Efficere,
quae
fecit,
eademque
perdere,
Vt
vult:
ea,
inquam,
cum
potenter
omnia
Voluisset
animo
prouidus
vates
suo,
Ex
his
adiuit
omnium
rerum
vltimam
Et
ipse
causam
primus,
vt
homini
datum
est,
Dum
vita
superest:
hic
enim
faciem
dei
Dum
quaerit
auidus
inspicere,
vocem
audijt
Dicentis,
Haud
faciem
videre
quiueris
Meam,
sed
hoc
te
sub
cauae
rupis
loco
Sistam,
manuque
protegam,
dum
transeam.
At
inde
cum
post
auferam
petra
manum,
Videre
posteriora
tunc
mea
poteris.
Haud
ergo
quisquam,
quae
assequi
sensu
nequit,
Diuina
quid
sint
quaeritans,
intrinsecus
Rimetur
ipsa,
vasculo
ne
clauserit
Immensa
maria,
ut
indicatum
constitit,
Dum
quaerit
illa
maximus
rerum
quidem
Scrutator
olim.
Propter
alti
littora
Maris
vndisona
tendebat
inquirens
grauis
Sensus,
&
amplum
Trinitatis
ambitum
Aurelius,
in
his
totus,
ac
solis
vacans,
Quae
cogitabat,
fortè
nec
tunc
exitum,
Habebat
vnde
inueniret
anxius,
Cum
dulcis
illi
visus
est
infantulus
Paruam
tenella
sustinens
concham
manu,
Vastique
lympha
marmoris
complens
scrobem,
Quam
pronus
ipse
fecerat
sibi
prius
Solis
digitulis
paruulisque
nixibus.
Quod
ille
cernens,
Ecquid,
inquit,
cogitas
Puelle
tantos
aequoris
fluctus
cauo
Telluris
isthoc
tantulo
concludere?
Cui
puer,
Et
ipse
quid
facere
leuis
putas?
Qui
te
illius,
qui
cuncta
solus
continet,
Vllo
nec
ipse
continetur,
expetis
Fieri
capacem,
dixit,
atque
protinus
Nubes
per
altas
prodiens,
euanuit.
Est
vnus
ergo
congruus
nobis
modus
Intelligendi,
parte
qua
quimus,
deum,
Per
illa,
quae
iam
facta
sunt:
nam
sensibus
Et
ipsa
capimus:
mente
deinde
sensuum
Sequacè,
tantorum
creatorem
vnicum
Sentimus
intus,
credimùs,
complectimur,
Amamus,
illi
charitatis
vinculo
Tenemur
adstricti,
illiusque
denique
Aeterna
meritis
consequi
confidimus.
Adscensus
hic
est,
quo
crearat
primitus
Nos
magnos
orbis
vniuersi
conditor.
Vt
vita
praesit
sensui,
mentem
ante
eant
Sensata,
visis
cognitisque
exordia.
Nam
cum
virentibus
arborum
terram
comis
Ornasset,
atque
floridis
herbis
solum
Strauisset,
atque
vt
vberes
fructus
darent,
Mandasset,
his
est
vita
tum
primis
data.
At
cum
vel
vndas,
aeraue,
vel
aridam
Animantibus
complesset,
illa
sensibus
Et
appetitus
aucta
vi
mox
reddidit.
Cum
verò
solers
vltimò
&
mirum
genus
Fecisset
hominum,
mente
quamprimum
valens
Effecit
illud,
non
eis
quoquam
tamen
Vsu
remotis,
quae
dedisset
caeteris.
Quod
eius
etiam
iussa
declarant
statim,
Deum,
inquiunt,
ex
corde
toto
diligas.
Quòd
inde
vita,
fonte
ceu,
nobis
fluat.
Anima
ex
quoque
tua
tota,
id
est
sensibus
Cunctis,
&
appetitu,
vt
ipsa
est
initium
Animalia
vnde
dicta
sint:
ex
denique
Tota
tua
etiam
mente,
qua
sola
omnibus
Praestamus
his,
ubique
quae
terras
colunt.
Hinc
ergo
per
quae
viuimus,
per
quae
vndique
Sentimus,
&
per
quae
creauit
omnia
Summusque
&
vnus
vniuersi
conditor:
Hunc
acie
mentis
esse
apertè
cernimus.
At
éstne
fortè
consequenter
altera
Tui
sequendi
&
assequendi
semita
Clemens,
misericors,
omnibus
pręsens
deus?
Hanc
ipse
nobis
cognitam
reddas,
&
hac,
Si
qua
est,
precamur
supplices,
nos
ducito.
Est
nanque
quippe,
&
omnium
potissima.
Aduersus
excors
ierat
humanum
genus
Mandata
quondam,
ac
inquinarat
omnia
Vnum
futura
secla
commissum
scelus.
Illoque
cuncti
sempiternis
luctibus
Poenisque
eramus
destinati
crimine,
Cum
nos
tuentem
maximum
è
caelo
patrem
Immensa
mouit
charitatis
copia.
Natumque
nostra
pro
salute
vt
mitteret,
Effecit,
illi
tanta
tum
benignitas
Fuit,
misericors
tanta
tum
clementia.
Versatus
ergo
est
ille
nobiscum
diu
Hic
inter
homines,
inter
ignaros
deus
Homoque,
summi
patris
vt
testis
foret,
Foretque
nobis
veritas,
&
semita,
Qua
tenderemus
ad
supernam
patriam.
Testes
at
ipsi
essemus
excellentium,
Quas
ille
res
hîc
egerat,
nosque
omnibus
Illas
per
orbem
panderemus
singuli.
Hic
sanctitate
puriter
vitae
diu
Actae,
serendis
ille
in
vulgum
vocibus,
Quaecunque
frugem
comparant
nobis
bonam,
Doctrina