GERONTICON
LIB.
I.
289
Doctrina
at
alius
atque
scriptis,
mystica
Quae
sensa
magnis
eruunt
sacrarijs.
Et
qui
volentes
sanguinem
ac
vitam
pij
Fudêre
cruciatus
per
omnes
antea
Ducti,
labores
inter
ac
angustias.
Et
quisquis
alto
pectore
hunc
tandem
gerit,
Amoris
arcto
colligatum
vinculo.
Ipsumque
praeter
expetens
vnum,
nihil,
Testatur
eius
mira,
quę
fecit
patris
Suoque
semper
praedicanda
nomine.
Quorumque
prorsus
inscius
rerum
prius
Quid
ipse
dicam?
quid
secundum
prosequar?
Sic
magna
cuncta
sunt,
&
excedentia
Humanitatis
singulos
captus
simul.
An
cum
relictis
inscijs
parentibus
Iam
natus
annos
nobilis
duodecim
Inter
peritos
sedit
in
templo
puer
Eos,
quod
esset
omnibus
inirum,
petens
Et
audiens?
an
quae
deinde
nuptijs,
Miranda
fecit,
vina
permutans
aquis?
Vel
cùm
precanti
regulo
dixit,
Tuus,
I,
natus
etiam
viuit,
ac
illa
quidem
Iam
morbus
hora
sospitem
reliquerat.
Quid
haec
ad
illa,
quae
sequuntur,
dixerim?
Haec
mira
quanuis
sint
&
ipsa
maximè.
Surgit
vocatus
illicò
aegrotans
senex,
Ferensque
sanus
lectulum
perambulat.
At
caecus
is,
qui
viderat
nunquam,
videt.
Ex
quinque
panibus,
&
duobus
piscibus
Iesum
sequutus
redditur
vulgus
satur.
Puella
saxis
verberanda
publicis
Detenta
summo
liberatur
iudice,
Peccaret
illa
ne
tamen
quid
amplius.
Iam
penè
putridus
excitatur
mortuus,
Et
inter
homines,
vt
prius,
versans
sedet,
It,
loquitur,
audit,
esurit,
sitit,
palàm
Quaecunque
viuens
fecerat,
rursus
facit.
Verùm
quid
infans
ipse
nunc
ausim
loqui?
Quae
nec
piorum
maximus
coetus
virûm
Explere
pleno
cunctus
ore
quiuerit.
Haec
finis
ergo:
nanque
peccator
miser
Quónam
per
illa
pergerem
loquens
modo?
Quae
mortis
atque
passionis
vltima
Tuae
fuerunt
impiae
mysteria,
Nostrûm
redemptor
omnium
promptissime.
Quaenam
pauenti
suppetent
voces
mihi?
Quibus
feratur
concitus
terris
tremor,
Lunaeque
lumen
abditum,
solem
datas
Circum
tenebras,
conditos
suis
patres
Surresse
monumentis,
&
in
sanctam
vndique
Venisse
ciuitatem,
&
illic
pluribus
Apparuisse
post
secutam
gloriam
Tuam,
subacta
morte.
Sed
quis
omnium
Oculis
potius
hîc
lachrymas
dabit
meis?
Vt
flere
possim
traditam
duram
tibi
Necem
ab
nefandis
impijs
mortalibus,
Quorum
salutis
veneras
huc
gratia.
Dabit
quis,
inquam,
lachrymas
mihi,
quibus
Tuos
ad
imos
procidens
pedes
fleam,
Tuos
solutis
lachrymis
lauem
pedes,
Exosculer
flens,
abluamque
vulnera,
Inflicta
sancto
tam
nefandè
corpori?
Te
praeter
vllus
non
dabit,
nullus
mihi
Ostendet,
vnde
verus
emanat
liquor
Vitae,
nisi
tu.
Nullus,
vt
fleam
miser,
Docebit,
atque
nullus,
vt
laeter,
dabit,
Te
praeter.
Vt
commissa
nunc
fleam
mea,
Da
pater,
vt
orem,
vt
seruiam
soli
tibi,
Complectar
vt
te,
caetera
vt
nihil
putem.
Concede
mentem
iussa
seruandi
tua,
Et
ex
iniquis
exeundi
semitam
Ostende,
qua
te
sedulus
solum
sequar
Emancipatus
vnico
tantùm
tibi.
Vt
memet
abnegem
ipse,
quam
tollam
crucem
Ostende
mi
nunc,
postmodum
vt
laeter,
dabis,
Voles
vt
ipse:
nam
voluntas
maximè
Tua
hîc,
&
vsque
fiet,
&
per
omnia
Semper,
neque
vlli
placeat
id,
quod
displicet
Tibi,
neque
vnquam.
Tu
salus
solus
mea,
Seruabis
ergo,
cùm
vias
ostenderis
Salutis
ipse,
cùm
mihi
praesens
dabis,
Vt
nocte
tecum
promptus,
vt
tecum
die
Sim
semper,
vtque
supplicem
volens
tibi,
Ne
quo
remittam
temporis
puncto
tuum
Nomen,
quod
extat
omnium
nomen
supra,
Ardente
lesu
charitate
prosequi.
QVADRAGESIMA.
Ergo
animi
interea
semper
pende
bis?
&
vnde
Incipias
semel,
ignoras,
componere
mentem?
Ne
tibi
continuis
tot
fluctuet
anxia
curis.
Semper
idem
progressus
iter,
nunquam
haec
bona
longè
Seposita,
&
nobis
adeò
distantia
cernes?
Quid
differs?
quid
te
varijs
ambagibus
istis
Implicitum
inuoluis
magis,
&
magis
ingeris
vltro?
Non
breuia
attendis
vitę
momenta
caducę?
Non
quod
&
hîc
omnes
peregrè
producimur?
&
quod
Mox
aliò
nobis
properandum?
vbi
sistere
tandem
Aeternùm
sit
opus,
penitusque
recedere
nulli,
Atque
bonos
illic
factorum
praemia
rectè
Accipere:
at
sontes
vitiorum
pendere
poenas:
Sed
non
quas
vulgò
referunt
perferre
sub
imis
Manibus,
aeternos
ignes,
aut
frigora
dira,
Sint
eadem
&
maiora
etiam
tormenta
licebit:
Verum
quod
multo
horrendum
magis
igne,
vel
omni
lactura
est
grauius,
nullas
visendus
in
horas
Ille
opifex
rerum,
visu
quo
sancta
fruuntur
Pectora,
quae
terris
valido
se
tollere
nixu
Iam
potuere
suo,
superumque
recondere
coetu.
Forsitan
heu
dubitas
operum
tibi
conscius
vllam
Spem
fore,
qua
fretus
valeas
haec
tanta
mereri.
Ne
dubita:
nam
nulla
cupit
rex
damna
suorum,
Quos
quondam
è
nihilo,
quod
erat
bonus
ipse
piusque
Fecerat
assimiles
cunctos
sibi,
deinde
quod
atram
Ingressos
nebulam,
recta,
quam
ostenderat
illis,
Errare
aspexit,
durae
ludibria
mortis
Pertulit
omnipotens,
vt
eisdem
splendida
vitae
Bb