290
IOANNIS
AVRELII
AVGVRELLI
Lumina
praeferret,
quibus
haud
errare
liceret
Amplius,
ac
certo
possent
insistere
calle.
Quare
age
ad
hunc
iunctis
manib.
concedere
supplex
Audeto:
nam
te
venientem
expectat,
vt
amplo
In
gremio
accipiat.
Perge,
&
commissa
fateri
Incipias,
&
te
iam
deliquisse
dolentem
Poeniteat,
quacunque
etiam
ratione
modoque
Expurges,
promptusque
luas
pro
crimine
poenam,
Atque
imo
expressas
penitus
de
pectore
voces
Effundas
illi,
cuius
tibi
gratia
plenè
Mox
aderit,
teque
amplectetur,
&
vndique
caelo
Gaudia
erunt,
quib.
haudvsquam
maiora
supersint:
Illic
nanque
magis
gratari
contigit
vni
Conuerso
à
vitijs
superûm
ad
caelestia
regna,
Quàm
si
complures,
quorum
sanctissima
vita
In
terris
fuerit,
supera
ad
conuexa
ferantur.
PASCHA.
Haec
est
illa
dies,
rerum
quam
con¬
didit
auctor.
Ite
omnes
mecum
linguis
ani¬
misque
fauete.
Laeti
omnes
mecum
laudes
&
laeta
canendo
Carmina,
sic
regi
caelorum
reddite
grates.
Tuque
pater
sancte
in
primis,
cui
plurima
semper
Relligio,
&
verae
fidei
obseruantia
cordi,
Perge
diem
laetus
solenni
ducere
pompa
Muneris
immenso
plenam
caelestis
honore,
Vtque
soles,
regali
ornatu
&
pectore
puro
Prosequere,
&
cuncto
demum
hanc
complectere
cultu
Christicolas
inter
proceres,
mediusque
fideli
Concilio,
ac
lecto
praecelsus
in
ordine
patrum.
Sat
lachrymis,
tristique
datum
pro
tempore
luctu,
Quanquam
pro
scelere
haud
satis
est,
&
crimine
nostro
Sed
tamen
naec
iugi
defleuims
ore,
precesque
Addidimus,
clemens
quas
exaudisse
redemptor
Creditur,
&
fessis
hominum
iam
parcere
rebus.
Hunc
etiam
vt
miseris
quondam
violarit
iniqua
Turba
modis,
tuleritque
pius
ludibria
mille
Sensimus,
haec
eadem
soliti
memorare
quotannis.
Vidimus
&
cunctis,
sibi
quos
elegerat
ipse,
Discipulis
aegrè
fugientibus,
vndique
saeua
Latronum
rabie
septum,
durisque
reuinctum
Nexibus,
&
foedè
ad
proceres
per
compita
raptum.
Hîc
illum
vt
vulgus
vęsanum
riserit,
vtque
Conspuerit,
flagrisque
afflixerit,
vtque
profano
Vexarit
ritu
diuinum
corpus,
abundè
Hausimus
è
sanctis
scriptoribus,
omnia
largo
Interea
fletu
complentes,
&
graue
mentis
Affectae
toto
promentes
corde
dolorem.
Denique
sublatum
cruce
vidimus
omnipotentem
Cunctarum
auctorem
rerum
perferre
dolores,
Et
duros
mortis
cruciatus,
quos
neque
quisquam
Pertulit
in
terris
vnquam,
neque
sensit,
&
heu
heu
Ne
nos
aeternùm
moreremur,
concidit
ille
Indutus
mortalem
hominem,
qui
cuncta
crearat
Aeternus,
semperque
manens,
semperque
futurus
Idem,
&
qui
nutu
mouet,
&
quęcunque
ministrat.
Haec
ita
praeteritis
fuerint
celebrata
diebus,
Et
ritu
seruante,
pio
permista
dolore.
Ast
hodie
à
lachrymis
hilari
perfundere
mentem
Laetitia
est
opus,
&
vultu
praeferre
sereno
Gaudia,
quae
nullis
cedant,
cum
maximus
ipse,
Qui
se
deludi
passus
mortalibus
aegris
Occiderat
caede
infanda,
nunc
morte
subacta,
Conditione
hominum
superata,
postibus
orci
Perfractis,
victor
supera
ad
conuexa
redire
Vt
voluit,
subitò
se
contulit,
&
deus,
atque
Verus
homo,
sed
non
adeò
mortalis,
vt
antè,
Amplius:
at
contrà
diuino
totus
inhaerens
Quà
mortalis
erat,
se
nobis
ipse
videndum
Praebuit,
in
dubio
ne
quid
superesset,
&
illa
Luce
resurgentem,
qua
se
praedixerat,
omnes
Nossemus,
pariterque
necis
vitaeque
potentem.
Quid
nos?
an
non
cum
Deno
surgemus
&
ipsi?
Surgamus:
Primum
à
vitijs
hic
transitus
esto
Ad
summos
apices,
virtutem
&
relligionem,
Mox
ad
caelestes
superos,
patriamque
supernam,
Non
aliam
ob
causam
supera
de
sede
profectus
Hic
adijt
genus
humanum,
quam
ducere
secum
Vt
posset
nos
hinc
alacres,
atque
ire
volenteis.
AD
TRYPHONEM
GABRIE¬
lem,
P.
Venetum.
Quò
sinitis
socij
me
per
deserta
va¬
gantem
Haec
loca
nunc
ferri?
quae
iam
te¬
nebrosa
sub
antra
Consertos
inter
vepres,
atque
aspera
faxa
Ducunt,
&
vario
perplexum
errore
viarum
Exercent,
semperque
premunt,
atque
vsque
fatigant.
Nec
vestrum
quisquam
tanto
in
discrimine
dextram
Porrigit,
atque
vagum
fallaci
in
tramite
sistit,
Aut
docet
ire
viam
praesens,
&
in
ęqua
reducit.
At
qui
olim
multi,
vel
tu
reuocare
solebas
In
primis
me
chare
Tryphon,
si
fortè
parumper
Deuius
à
recta
iam
declinare
videbar.
Orsus
eram,
vt
paruę
poterant
in
carmina
vires,
Aetherei
secreta
procul
vestigia
cantus
Pone
sequi,
afflato
quos
olim
protulit
ore
Ad
citharam
vates,
quem
non
imitabile
carmen,
Atque
hominum
supra
captum,
cecinisse
fatentur
Voce
palàmcuncti,
qui
sacra
ad
limina
tendunt
Veri
secreto
commoti
numine
Phoebi.
Atque
ita
suspiciens,
humilisque
&
pronus
adorans
Tentabam
si
qua
ille
mihi
se
fortè
fauori
Praeberet
precibus
crebris
oneratus,
&
vnà
Affectu
hoc
nostro
motus,
propriae
ne
benigno
Assensu
potius,
&
solo
munere
mentis:
Tandem
hac
spe
tantum
perstans,
tum
totus
in
illis,
Quae
quondam
is
cecinisset,
eram,
nec
caetera
potero
Linquebam
interea
legis
pręcepta
vetustę
Quin
legerem
grauium
auctorum,
versabar
&
inter
Quae
mihi
grata
forent,
atque
apta
sensibus
annis.
At
nunc
nescio
qua
tenui
dulcédine
captus,
Aetatis
praeter
solitum
iuuenilia
ludo.
Ecquid
permittes
haec
me
per
inania
duci?
Quae