GERONTICON
LIB.
I.
291
Quae
mihi,
quę
studijs
non
conuenientia
nostris
Offendunt
etiam
purgatas
protinus
aures.
Cur
me
ad
concentus
cessas
adhibere
priores?
Quos
mihi
nonnulla
solitus
iam
laude
probare
Subdideras
celeres
currenti
saepius
ictus.
lur
non
hortari?
cur
non,
velut
antè,
monere
Instituis?
vel,
namque
potes,
me
haec
ad
pia
cogis
Munera?
quę
tibi
sut
meritò
gratissima
semper
Vel
quia
Musarum
tibi
iam
non
vltima
seruit,
Optatus
quoties
illarum
ad
culmina
tendis.
Vel
quòd
nostra
piae
miro
conamine
mentis
Sacra
tenes,
eademque
pari
veneraris
honore.
Immò
age,
nam
posco
poterit
quod
vtrumque
decere,
Tentemus,
si
quid
fortè
aspirauerit
ardens.
Ille
canor
nobis,
qui
non
diuinitùs
vnquam
Nil
prorsus
est
modulatus:
at
aethera
semper
apertum
Intuitus
regum
regem
rex
ipse
canebat,
Atque
vni
laudes,
vnique
ferebat
honorem
Tu
prior,
ipse
sequar,
sic
me
nam
rursus
amice
Ad
non
missa
quidem,
sed
ad
intermissa
vocabis.
Try.
Quae
desolatos
coeperunt
gaudia
patres
Dispersos
pauor
horribilis
quos
egerat
antè
Cum
quem
defunctum
flerant,
exisse
sepulchro
Viderunt
miro
perculsi
corda
stupore.
Aur.
Quę
prosternatas
coeperunt
gaudia
matres,
Vt
pauidis
hilari
se
vultu
nuntius
vltrò
Obtulit
aethereo
caeli
de
culmine
missus
stia
qui
placidis
mulceret
pectora
dictis.
Qui
tu
custodum
est
coniectus
in
agmina
terror,
tremor
inuasit
terras;
subitoque
reuulsum
est,
Quod
tumulo
hęrebat
firmo
pro
tegmine,
faxum.
Quo
strepitu
fugêre
mali
ib
tartara
Manes
Cum
se
praeuentos
senserunt
lumine
tanto,
Nec
posse
vlterius
minimo
sub
tegmine
condi.
T.
Atvertêre
boni
sensus
oculosque
repentè
In
dominum,
inque
ipsum
rerum
patremque
deumque,
Inque
expectatum
iam
longo
tepore
Christum.
A.
Quin
alacres
venêre
omnes
in
limina
lucis
Aeterni
praetenta
ducis
vexilla
sequuti:
Sontibus
at
meritas
miseris
liquêre
tenebras.
Sed
tu
desine
plura:
bonis
nam
certa
parantur
Praemia
visuris
sedes
quandoque
beatas?
Illi
cum
primùm
in
terris
liquere
caducum
Et
mortale
ipsi
pondus,
vis
nulla
laborum
Nulla
dolorum
illos
agitat,
non
vlla
timoris,
Non
fraudis,
non
vlla
doli.
quin
dira
voluptas
Innumero
errorum
semper
comitata
tumultu,
Et
quae
mortales
vexant,
&
inaniter
angunt,
Caetera
non
vllis
illic
admota
propinquant.
At
secura
quies,
nullisque
exercita
curis
Vita
manet,
prorsumque
bonis
non
indiga
nostris.
Viuunt
contenti
solo
per
secula
visu.
Omnia,
nec
requies
illis
datur
vlla
videndi,
Atque
est
his
ea
summa
quies:
hac
nanque
beati
Perpetuoque
illic
aeuo
&
sine
fine
fruuntur.
T.
Sic
tua
caelestis
fauor
hic
incepta
secundet,
Quo
mihi
tu
tantum
carmen
cecinisse
videris,
Aureli
studia
haec
atque
hos
ne
desere
cantus.
A.
Imò
hęc,
quam
mihi
nunc
modulando
multa
dedisti.
Adiumenta
Tryphon,
ne
tu
fuge
tradere
rursus,
Cum
repetam:
nam
sic
nostris
afflabis
honorem,
Quale
mans
addunt
ebori
decus,
&
tibi
multa
In
nostrum
quondam
superabit
gratia
carmen.
AD
ANTONIVM
VONI¬
cam,
Taruisimum.
Quò
me,
quò
Silides
rapitis
per
flumina
Nymphae:
Nec
fluitantis
equi
teneo
iam
lora,
nec
ipse
Consilij
compos
valeo
discer¬
nere,
qua
me
Parte
regam,
sic
hinc
terrent
maiora
fluenta,
inc
obstat
coenosa
palus
&
lenta
tenaxque,
Et
qua
quadrupedis
possit
vix
vngula
velli.
laec
ego,
vectoris
dum
vi
ducebar
in
amnem:
Sed
timor
onis
erat
tamen,
vt
ne
gurgite
in
altò
Mergeret,
atque
expes
ferrer
quacumque
sub
undas.
ineque
erat
spes
vlla
mihi,
neque
certa
fidelis
Auxilij
ratio,
ingenti
sed
plena
pauore
Omnia,
&
expositis
passi
manifesta
periclis.
Ac
neque
quem
Graij
quondam
finxere
poetę
Quóue
lyram
plectruque
tenens
est
vectus
Arion,
Auxilio
poterat
mihi
tum
se
ostendere
Delphin.
Nare
nec
exiguis
contento
in
flumine
ripis
Immanis
qui
me
sublato
gutture
Cetus
Deglutiret,
vti
vatem
iam
mirus
Ionam
Cepit
hianti
ore,
ac
vasto
sub
ventre
recondit.
illle
dei
haud
parens
monitis,
qui
iusserat
vrbem
sunc
petere
extemplò
Niniuem,
mandataque
ferre
Horrenda,
in
Tharsos
cum
declinaret,
vt
ipsum
Tanquam
fortè
deum,
cernit
qui
cuncta,
lateret,
auem
conscendit
pauidus,
seseque
sub
imum
ipse
gubernaculum
recipit,
pauitansque
recondit.
terea
magno
misceri
murmure
Pontus
Incipit,
exhorrent
nautae,
timet
ipse
magister.
Et
nunc
cum
socijs
supplex
in
vota
precatur
unc
tempestatis
subitę
perquirere
causam
Conatur,
sortesque
iacit,
simul
orat
Ionam
Quem
sors
ipsa
super
persederat,
vt
sibi
&
vnà
Omnibus
ex
aequo
bene
consulat.
Ille
salubre
Consilium
dare
ait,
si
se
cuncti
agmine
facto
In
mare
praecipitem
iaciant:
nanque
vnius
esse
Nomine
cuncta
suo
quae
nunc
incommoda
ferrent
Qui
non
iussa
dei
subitò
perfecerit
amens.
Illi
ergo,
vt
trepidis
sese
seruare
potestas
Offertur,
rapiunt
sublimem,
atque
aequor
in
altum
Proijciunt
puppe
ex
alta,
quem
protins
amplo
Ore
ingens
mostrum
vorat,
atque
in
viscera
condit.
Quid
faceret?
quo
per
latebras,
&
caeca
per
extra
Se
ferat?
auxilio
cuius
niratur,
vt
inde
Exeat?
aut
caeli
procul
illinc
lumina
cernat?
Quod
superest
prorsus
sapiens
mox
expedit
vnum
Quando
supplex
veniam
petit:
at
deus
vltrò
Imperat,
ille
leui
siccaque
exponitur
alga
Illaesus,
quanquam
ipse
truci
detentus
in
aluo
Iam
triduum
terna
pariter
cum
nocte
fuisset.
Bb
2