GERONTICON
LIB.
I.
293
AD
PETRVM
LIPOMANVM
in
obitu
Clarae
sororis.
Amoena,
Petre,
quae
vides
vagus
loca
Putato
vana
te
videre
somnia,
Nec
esse
quippe,
sed
videri,
&
vndique
Per
altum
inane
lubricumque
prospici.
Aues
canorae,
&
arborum
leues
comae,
Et
acre
murmur
insonansque
frondium,
Eas
mouente
leniter
Fauonio,
Canes
per
aequa
feruidi,
fugax
lepus,
Puella
flore
vinciens
nouo
caput,
Amore
laetus
ac
vagans
leui
puer,
Et
omne,
quod
videris
hîc
alacriter
Videre,
prorsus
vmbra
sunt
perennium
Inanis,
ac
valentium
esse
perpete
In
omne
tempus.
Ast
opes,
agri,
domus
Et
ipsa
vana
sunt
quoque,
haud
habentia
Sui
quid
integrum,
suiue
quid
potens
Et
vsque
firmum,
&
vsque
consonum
sibi.
Nihilque
forma,
robur,
ac
decor,
valent,
Honorque
ferre,
quo
diu
queat
fore
Vbique
quicquid
editum
sub
aethere
Vides,
caduca
cuncta
sunt,
fluentia
Et
vsque,
praeter
id,
quod
alma
munere
Dedit
deorum
&
expetenda
gratia
Tibi,
mihique,
caeterisque,
quibus
datum
est
Valere
mente:
mens
enim
modò
viget
Futura
semper,
ac
humi
simul
graue
Reliquit
ipsa
pondus,
ad
sacras
poli
Statim
perennis
&
leuis
volat
domos.
Vbi
fruuntur
aurea
pij
vice
Vigoris
omnis,
ac
salutis
intimae,
Vigor
nec
alter
est,
salus
nec
altera,
Bonum
nec
alterum,
nec
vlla
caeteris
Beatitatis
aut
quietis
actio
Inest,
mouente
sed
sub
orbe
fluctuant
Vbique
cuncta.
firmior
parum
tamen
Is
est
hic
vnus,
ima
qui
colens,
supra
Caput
tuetur,
idque
promptus
exerit,
Grauisque
donec
hîc
moratur,
explicat
Leuisque
&
altus
alitis
pennas
modo,
Caelumque
mente,
ceu
solutus
corpore,
Petit.
Sed
haec
est
vita
perfecti
nimis
Viri
beata,
qua
frui
pauci
queunt,
Quamque
ille
(si
qua
id
sustinet
dici)
tuus
Colendus
in
primis
sacerdos
maximè
Affectat,
atque
spontè
spretis
omnibus,
Quae
mundus
vltrò
viribus
cunctis
petit,
Vnam
secutus,
prorsus
hanc
complectitur
Et
nunc
in
altis
montibus
latens
procul
A
patria,
amicis
atque
charis
omnibus
Vni
vnùs
haerens,
qua
potest,
vni
studet
Placere,
cui
se
dedicauit
vnicè.
Nunc
vrbe
degens
percitos
sontes
metu
Solatur,
audit,
excitat,
terret,
monet,
Hortatur,
atque
promouet
miris
modis
Vitijs
relictis
ad
decens,
ad
fas,
ad
id,
Quod
iure
miseris
conuenit
mortalibus.
Mox
expeditos
ad
pios
cultus
trahit
Ipsos
volentes,
atque
ad
alta
dirigit
Spectanda,
quae
mens
sic
onusta
corporis
Torpore
vix
hallucinando
suspicit.
Haec
ille.
Sed
nos,
qui
secundis
sedibus
Debemur
olim
forsitan,
vel
tertijs,
Parêre
sanctis
legibus
compellimur
Seruare
mores,
abstiiere
fraudibus,
Vacare
cupiditate,
inani
gloria,
Iraque:
cunctis
denique
actionibus
Prodesse
multis,
&
nocere
nemini:
Sese
tueri,
ne
labemus,
ne
vagos
Variosque
cursus
incidamus
noxios,
Quos
nostra
nobis
semper
huc
infirmitas
Apportat,
aut
quos
ille
nobis
ingerit
Humanitatis
persecutor
impius.
Horum
ipse
conscius
opifex
rerum
deus
Multos
acerba
morte
quondam
substulit,
Multosque
rursus
forsitan
(quae
est
illius
Immensa
&
infinita
prouidentia)
Extinguet
antè,
quàm
iuuenta
illuxerit
Illis
serena,
ne
mala
his
contagio
Contaminati
prorsus
orbis
ingruat,
Labemque
moris
improbi
secum
trahant.
Lugent
parentes
inde
chara
pignora
Abrepta
varijs
&
dolendis
casibus.
Suos
amores
coniuges
viros,
suas
Viri
vicissim
coniuges
tenellulas
Fletuque,
lachrymisque,
ac
pijs
vlulatibus,
Diesque
noctesque
expetunt,
quaerunt,
vocant
Frustra
miselli.
Tu
sororem
saepius
Adhuc
requiris,
ante
quae
diem
cadens
Desideria
sui
reliquit
plurima¬
Tibi,
parenti,
coniugi,
cunctis
suis,
Virtute,
forma,
moribus
sanctissimis,
Quales
decebant
nobili
exortam
domo.
Sunt
haec
dolenda,
sunt
pijs
affectibus
Haec
prosequenda:
non
enim
duro
sumus
Nec
sentiente
procreati
robore,
Natura
at
extat
insitus
nobis
dolor,
Dolere
fas
est
omnium
cunctis
vicem
Charissimorum,
ac
perpeti
luctum
diu,
Quoad
doloris
iusta
vis
resederit.
Est
finis,
vbi
te
in
sinum
receperis,
Ac
cogitaris,
esse
iam
receptui
Tandem
canendum,
nostra
ne
si
commodis
Eius
feramus
antè,
videamur
parum
Sentire
quid
nos
deceat,
&
sanctissimae
Exire
iussos
charitatis
terminos.
Hanc
vos
videre,
hanc
alloqui,
hac
viua
frui
Velletis
omnes,
coniugi
prolem
dare
Hanc,
charam,
opibus
vti
suis,
honoribus
Fungi
paratis
vtriusque
splendida
Virtute.
Sunt
humana
quippe
haec
omnia,
Et
expetenda,
&
omnium
gratissima.
Sed
est,
quòd
illa
fortè
ad
haec
fari
queat,
Voluisse
sese
haec,
&
cupisse
consequi,
Dum
vita
staret,
donec
in
terris
diu
Quaerendo,
quod
non
assequi
quisquam
potest,
Bb
3